Անգլերեն
Ռուսերեն
Հայ անվանի կոմպոզիտոր և դիրիժոր Լորիս Ճգնավորյանին վերջերս շնորհվել է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիություն։ Այս կարևոր իրադարձությունը պաշտոնական ճանաչում է Ճգնավորյանի՝ Հայաստանի հետ ունեցած ողջ կյանքի կապի, երկրի, որը նա միշտ համարել է իր հայրենիքը։ Չնայած տարիների ընթացքում Հայաստանի մշակութային և հասարակական կյանքում նրա լայն մասնակցությանը՝ մինչ այժմ նա քաղաքացիություն չէր ունեցել։
Ճգնավորյանին քաղաքացիություն շնորհելու որոշումը ոչ միայն անձնական կարևոր հանգրվան է արվեստագետի համար, այլև նշանակալի իրադարձություն հայկական մշակութային համայնքի համար։ Ճգնավորյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական երաժշտությունն ու մշակույթը թե՛ Հայաստանում, թե՛ միջազգային հարթակներում տարածելու գործում։ Նրա ստեղծագործությունները, որոնք հաճախ ներառում են հայկական թեմաներ և մոտիվներ, արձագանք են գտել աշխարհի տարբեր երկրներում՝ առավել ամրապնդելով նրա համբավը որպես դասական երաժշտության առաջատար գործիչ։
Ճգնավորյանի կապը Հայաստանի հետ առանձնացել է երկրի գեղարվեստական ժառանգության հանդեպ խոր նվիրվածությամբ։ Տասնամյակների ընթացքում նա համագործակցել է բազմաթիվ հայ երաժիշտների և համույթների հետ՝ նպաստելով ավանդական հայկական երաժշտության վերածննդին և տարածմանը։ Նրա ջանքերն օգնել են բարձրացնել հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների ճանաչելիությունը համաշխարհային բեմում՝ նրա քաղաքացիությունը դարձնելով իր ներդրման արժանի գնահատական։
Ճգնավորյանը ծնվել է 1937 թվականին Իրանում՝ հայ ծնողների ընտանիքում, և նրա երաժշտական ուղին սկսվել է վաղ տարիքից։ Նա ուսանել է տարբեր հեղինակավոր հաստատություններում և հետագայում ունեցել բեղուն գործունեություն որպես կոմպոզիտոր և դիրիժոր։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ արտացոլում են հայկական արմատները՝ դասական տարրերը միաձուլելով ավանդական հայկական հնչյուններին։ Այս յուրահատուկ համադրությունը նրան բերել է բարձր գնահատանք և հարգանք երաժշտական շրջանակներում։
Ճգնավորյանին քաղաքացիություն շնորհելը նաև ընդգծում է Հայաստանի կառավարության շարունակական ջանքերը՝ ամրապնդելու կապերը սփյուռքի հետ։ Արտերկրում ապրող շատ հայեր ամուր կապ են պահպանում հայրենիքի հետ, և նման նախաձեռնությունները ծառայում են այդ կապերի ամրապնդմանը։ Ճգնավորյանի պես նշանավոր գործիչների ներդրումը ճանաչելով՝ Հայաստանը կարևորում է սփյուռքի կենսական դերը իր մշակութային և հասարակական կյանքում։
Առաջ նայելով՝ Ճգնավորյանի նոր քաղաքացիության կարգավիճակը կարող է նոր հնարավորություններ բացել հայկական մշակութային հաստատությունների հետ համագործակցության համար։ Ակնկալվում է, որ նա կշարունակի ներգրավված լինել հայկական երաժշտական կյանքում՝ հնարավոր է նախաձեռնելով նոր ծրագրեր, որոնք կնշեն և կտարածեն հայկական ժառանգությունը։ Նրա ներկայությունը Հայաստանում կարող է ոգեշնչել երաժիշտների և կոմպոզիտորների նոր սերնդին՝ խթանելով կենսունակ մշակութային երկխոսություն։
Ամփոփելով՝ Լորիս Ճգնավորյանի՝ Հայաստանի քաղաքացիություն ստանալը նշանակալի իրադարձություն է թե՛ արվեստագետի, թե՛ հայկական համայնքի համար։ Այն խորհրդանշում է նրա խոր արմատներ ունեցող կապը հայրենիքի հետ և ընդգծում մշակութային ժառանգության կարևորությունը սփյուռքում։ Մինչ Ճգնավորյանը շարունակում է իր ներդրումը Հայաստանի հարուստ երաժշտական կյանքում, նրա պատմությունը ոգեշնչում է շատերին հայ-ամերիկյան համայնքում և դրանից դուրս։