Անգլերեն
Ռուսերեն
Վոլթեր Գրեգորի Վարդանյանը՝ հարգված ներգաղթի իրավաբան, որը հայտնի էր հայ համայնքի հանդեպ իր անսասան նվիրվածությամբ, վերջերս կյանքից հեռացել է։ Վարդանյանի մասնագիտական ուղին տևել է մի քանի տասնամյակ, որի ընթացքում նա անգնահատելի իրավական աջակցություն է ցուցաբերել անհամար մարդկանց, որոնք փորձում էին կողմնորոշվել ներգաղթի իրավունքի բարդությունների մեջ։ Իր հաճախորդների հանդեպ նվիրվածությունն ու ներգաղթյալների իրավունքների պաշտպանությունը նրան սիրելի դեմք էին դարձրել ամերիկահայ համայնքում։
Հայ ծնողների զավակ լինելով՝ Վարդանյանը սեփական փորձով էր հասկանում այն դժվարությունները, որոնց բախվում են ներգաղթյալները՝ Միացյալ Նահանգներում նոր կյանք սկսելու ճանապարհին։ Նա հաճախ էր խոսում սեփական մշակութային ժառանգությունը պահպանելու և միևնույն ժամանակ ամերիկյան հասարակության մեջ ինտեգրվելու կարևորության մասին։ Իր ընտանիքի անցած ճանապարհը նրան ոգեշնչել էր ընտրելու իրավաբանի մասնագիտությունը՝ հատկապես կենտրոնանալով ներգաղթի այն հարցերի վրա, որոնք վերաբերում են հայկական սփյուռքի բազմաթիվ անդամներին։
Իր ողջ մասնագիտական գործունեության ընթացքում Վարդանյանը հայտնի էր իրավական ներկայացուցչության հանդեպ իր կարեկից մոտեցմամբ։ Նա ժամանակ էր հատկացնում լսելու իր հաճախորդների պատմությունները՝ հոգ տանելով, որ նրանք իրենց լսված և հասկացված զգան։ Այս մարդկային վերաբերմունքը ոչ միայն օգնում էր նրան ամուր հարաբերություններ կառուցել հաճախորդների հետ, այլև նպաստում էր, որ նրանցից շատերի համար հասնի բարենպաստ արդյունքների։ Նրա գրասենյակը հաճախ ապաստան էր նեղության մեջ գտնվողների համար, քանի որ նա դժվար պահերին տրամադրում էր ոչ միայն իրավական խորհրդատվություն, այլև հոգեբանական աջակցություն։
Վարդանյանը ակտիվորեն ներգրավված էր տարբեր հայկական կազմակերպություններում և համայնքային նախաձեռնություններում։ Նա հաճախ կամավոր ժամանակ էր տրամադրում՝ մարդկանց իրազեկելու ներգաղթի իրավունքների և իրավական ընթացակարգերի մասին։ Նրա դասընթացներն ու սեմինարները մեծ մասնակցություն էին ունենում, քանի որ նա նպատակ ուներ մարդկանց գիտելիքով զորացնել, որպեսզի նրանք կարողանան ավելի արդյունավետ անցնել իրենց ներգաղթային ճանապարհը։ Համայնքին ծառայելու նրա նվիրվածությունը չէր սահմանափակվում իրավաբանական գործունեությամբ․ նա մասնակցում էր նաև բազմաթիվ մշակութային միջոցառումների և դրամահավաքների, որոնք ուղղված էին հայկական գործերին աջակցելուն։
Իրավաբանական աշխատանքից բացի՝ Վարդանյանը եռանդուն ջատագով էր այնպիսի քաղաքական փոփոխությունների, որոնք կնպաստեին ներգաղթյալներին։ Նա հաճախ համագործակցում էր այլ իրավաբանների և համայնքային առաջնորդների հետ՝ ներգաղթի համակարգի ներսում առկա համակարգային խնդիրները բարձրաձայնելու և լուծումներ առաջ մղելու համար։ Ներգաղթյալների առջև ծառացած դժվարությունների մասին իրազեկվածությունը բարձրացնելու նրա ջանքերը արձագանք էին գտնում շատերի մոտ, և ներգաղթի բարեփոխումների շուրջ քննարկումներում նրան հաճախ էին դիմում՝ նրա տեսակետների և փորձառության համար։
Նրա մահվան լուրը տարածվելուն զուգընթաց՝ ամերիկահայ համայնքի շատ անդամներ խորհում են Վարդանյանի թողած ժառանգության մասին։ Գործընկերներն ու հաճախորդները կիսվել են նրա բարության, մասնագիտական ազնվության և արդարության հանդեպ անսասան նվիրվածության մասին պատմություններով։ Ներգաղթի իրավունքի ոլորտում նրա ներդրումները և հայ համայնքին ծառայելու նրա հանձնառությունը չեն մոռացվի։
Նրա մահվանից հետո համայնքին կոչ է արվում հարգել Վարդանյանի հիշատակը՝ շարունակելով նրա գործը։ Շատերին խրախուսում են ներգրավվել ջատագովական ջանքերում, որոնք աջակցում են ներգաղթյալներին և պահպանում այն արժեքները, որոնց համար նա պայքարում էր։ Մինչ ամերիկահայ համայնքը շարունակում է դիմակայել ընթացիկ մարտահրավերներին, Վարդանյանի ժառանգությունը հիշեցնում է, թե որքան մեծ ազդեցություն կարող է ունենալ մեկ մարդը շատերի կյանքում։