Անգլերեն
Ռուսերեն
Սոմերվիլցի հեղինակի նոր վեպը լույս է սփռում Հայոց ցեղասպանության վրա՝ անձնական ընտանեկան պատմությունը միահյուսելով ավելի լայն պատմական պատումի հետ։ Հայկական արմատներ ունեցող հեղինակը ստեղծել է մի պատմություն, որը ոչ միայն արտացոլում է իր ընտանիքի ապրածը, այլև ծառայում է որպես հուզիչ հիշեցում այն վայրագությունների մասին, որոնց բախվեց հայ ժողովուրդը պատմության այս մռայլ շրջափուլում։
Վեպը, որն ուշադրություն է գրավել իր անկեղծ ու սրտառուչ պատումի շնորհիվ, ուսումնասիրում է կորստի, տոկունության և ինքնության որոնման թեմաները՝ ցեղասպանության խորապատկերին։ Ընտանեկան պատմությունները ներառելով գրքի պատումի հյուսվածքում՝ հեղինակը ձգտում է անձնական շունչ հաղորդել այն պատմական իրադարձություններին, որոնք ձևավորել են հայկական սփյուռքը։ Այս մոտեցումը ոչ միայն մարդկային դեմք է տալիս ցեղասպանության հետ հաճախ կապվող թվերին, այլև հարթակ է ստեղծում տառապածների ձայների համար։
Իր գրքում հեղինակը հիմնվում է ծավալուն ուսումնասիրությունների և ընտանիքի անդամների հետ հարցազրույցների վրա՝ ապահովելով պատմական համատեքստի ճշգրտությունը և միաժամանակ այն հասկանալի դարձնելով ժամանակակից ընթերցողների համար։ Պատումը ծավալվում է քսաներորդ դարի սկզբի խորապատկերին, երբ բազմաթիվ հայեր ենթարկվեցին հալածանքների և տեղահանության։ Կենդանի նկարագրությունների և զգացմունքային խորության միջոցով հեղինակը փոխանցում է իր նախնիների պայքարի էությունը՝ նրանց պատմությունները համահունչ դարձնելով մերօրյա լսարանին։
Այս վեպի նշանակությունը դուրս է գալիս նրա գրական արժեքի սահմաններից․ այն կարևոր հիշեցում է պատմական անարդարությունները հիշելու և ճանաչելու անհրաժեշտության մասին։ Հայ-ամերիկյան համայնքի համար այս գործը հատկապես իմաստալից է, քանի որ նպաստում է ցեղասպանության և դրա հետևանքների շուրջ շարունակվող երկխոսությանը։ Համայնքում շատերը գործուն կերպով ներգրավված են ցեղասպանության մասին իրազեկության բարձրացման ջանքերում, և այս վեպը արժեքավոր ձայն է ավելացնում այդ խոսակցությանը։
Իր գիրքը ներկայացնելուն զուգահեռ հեղինակը նաև մասնակցում է քննարկումների և միջոցառումների, որոնց նպատակն է հանրությանը կրթել Հայոց ցեղասպանության մասին։ Այս նախաձեռնությունները կենսական են ըմբռնում և կարեկցանք խթանելու համար, հատկապես երիտասարդ սերունդների շրջանում, որոնք կարող են ծանոթ չլինել պատմության այս հատվածին։ Գրականության միջոցով կիսվելով իր ընտանիքի պատմությամբ՝ հեղինակը հույս ունի ոգեշնչել ուրիշներին ուսումնասիրել սեփական պատմությունները և հասկանալ ցեղասպանության ավելի լայն հետևանքները։
Առաջիկայում հեղինակը նախատեսում է շարունակել իր աջակցությունը հայկական հարցերին՝ իր հարթակն օգտագործելով հիշողության և կրթության կարևորությունը ընդգծելու համար։ Նա հավատում է, որ գրականությունը կարող է փոփոխության հզոր գործիք լինել, և հույս ունի, որ իր վեպը ընթերցողներին կխրախուսի առնչվել հայ ժողովրդի պատմությանը։ Քանի որ պատմական անարդարությունների շուրջ քննարկումները գնալով ավելի արդիական են դառնում, նման գործերը էական դեր ունեն անցյալի հիշողությունը կենդանի պահելու գործում։
Եզրափակելով՝ այս վեպը ոչ միայն հարգանքի տուրք է հեղինակի նախնիներին, այլև գործողության կոչ՝ ուղղված հայ-ամերիկյան համայնքին և ավելի լայն հանրությանը։ Այս պատմություններով կիսվելով՝ նա հույս ունի խորացնել Հայոց ցեղասպանության և սերունդների վրա դրա մնայուն ազդեցության ըմբռնումը։ Երբ ընթերցողները խորանում են նրա ստեղծագործության մեջ, նրանք հրավիրվում են խորհելու հիշողության, տոկունության և արդարության համար շարունակվող պայքարի կարևորության մասին։